தலைப்பில்லாத கவிதையாய்
நீயும் நானும் இங்கே
அங்கீகாரம் இல்லாததாலயே
அலைக்கழிப்பாய் நம் காதல்
யார் யாரிடமோ
அங்கீகாரம் கேட்டபடி
திசை தெரியா பறவைகளாய்
காத்து நிற்கும் தருணங்களில்
நம் காதலும்
வெட்கப்பட்டதடி அவமானத்தால்
என்னதான்
எதிர்பார்ப்புகள் இவர்களுக்கு என
கேள்விகள் கேட்பவளே
அது தெரியாமல் தானே
குருட்டு மனிதன்
ஓவியம் வாங்கும் அவலமாய்
உன்னோடு நானும்
சத்தமின்றி
முத்தமிட்டு சென்றவளே
சத்தமாய்
உறவுகளிடம் பேசாததுதான் தவறோ
மழலையாய்
நீ ஸ்பரிஷத்த நிமிடங்கள்
நீண்ட இரவுகளில்
கண்ணீரோடு நனைகிறதடி தலையணையில்
கல்யாண மாலைகளுக்கு
பூத்தொடுக்க மறுப்பவர்கள்
காதலர் கல்லறைகளுக்கு மட்டும்
மலர் வளையங்களுடன் தயாராய்...
நீ
அருகில் இல்லாத நிமிடங்களில்
உனை மறந்ததாய்
கண்ணீரோடு கோபங்கள் கொண்டாய்
எங்கே எப்படி சுற்றினாலும்
நான் சுற்றும்
மையப்பூமி நீதானடி தேவதையே...
அடேய்! நான் என்பவன்
கலங்கினானே ஏனடா தோழா
முத்தெடுக்க பிறந்தவன்
தவளையின் கதறல்கள் கேட்டா
உன்னுள் கலங்கினாய் நீ
விண்ணாளும் இராஜாளி
சிட்டுகுருவி சிறகொடிதல் கண்டா
கண்ணீரில் முழ்கினாய் நீ
போர்க்கள படைத்தளபதி
இரத்தகறை பார்த்தா
வாளை துக்கி எறிந்தாய் நீ
காற்றின் விண்மீன்
மிரட்டிய சுறாவளி கண்டா
விண்மீனாய் மாறினாய் நீ
மரணத்தின் வலி கண்டு
கனவுகள்,காயங்களோடு மீண்டவன்
அத்தனை சுலபமாய்
வீழ்த்திட முடியாது என்னை
இதோ இந்த கணம்
நான் என்பவன் போரிட தயார்
நான் என்பவன் சுயம்பு
கவனிப்பாரற்று ஒதுங்கி கடந்தாலும்
நானாய் முளைப்பேன் சுயம்பாய்...
இங்கே நம் காதல்
பரமபத விளையாட்டில்
பகடை காய்களாய் உருட்டபடுகிறது
முகம் தெரிந்த உறவுகளும்
முகம் தெரியாத மனிதர்களும்
போகிற போக்கில் தொடர்பின்றி
பகடைகளை உருட்டி கடக்கிறார்கள்
தாயங்கள் விழுந்தால்
பரமபத ஏணியின் தொடக்கம்
தவறிய எண்கள் விழுந்தால்
பரமபத பாம்பின் தொடக்கம்
இவர்களுக்கு நம்காதல் பரமபத விளையாட்டாய்
பகடைகள் உருளும் பொழுதுகளில்
நம் காதலும் கனவுகளும் தானே
கண்ணிரோடு உருளுவது
யாருக்காவது தெரியுமா தோழி
எனக்கான கனவாய்
மஞ்சள் பூசிய தேவதை
வெட்கங்களே அதிகமாய் பூசி
கூரைபுடவைதனில் சிறுமியாய்
மணமேடையில் என்னருகில் நீ
உனக்கான கனவாய்
கருப்பு நிறத்தவன்
ஆண்மையில் வெட்கங்கள் பூசி
பட்டுவேட்டி சிறுவனாய்
தாய்மடி தேடி உன்னருகில் நான்
நெஞ்சோடு முகம் புதைத்து
கண்ணிரால் கேட்டாய் -எப்போதடா
நமக்கும் நிச்சய திருமணம் என
என்ன பொய் சொல்லி
உன்னையும் ஆட்டத்தில் ஏமாற்றுவதடி
பரமபத பாம்பின்
வால் பிடித்த நேரங்களில்
நீயும் கூட பயப்படுகிறாய்
மரணித்துவிடுவோமா என அசடாய்
நாம் தோற்றால்
இங்கே காதல் அல்லவா தோற்கும் ?
பரமபத ஆட்டத்தின் முடிவில்
பகடை காய்கள் கண்டிப்பாய்
பெட்டிக்குள் பத்திரப்பட வேண்டுமடி
அங்கும் அழகாய் காதலிப்போம் தேவதையே ...
எனக்கான
சின்னஞ்சிறு உலகம் இது
சின்னஞ்சிறு வானம் இது
சிறுபறவையாய்
சிறகுகள் விரித்து பறக்கிறேன்
பார்ப்பவர்கள்
கல்லெறிந்து காயப்படுத்தலாம்
தானியங்கள் வீசி பரவசப்படலாம்
எனக்கொன்றும் கவலையில்லை
பறக்கையில் விழுந்த எச்சத்தில்
சில விதைகள் விருட்சமாய்
பூமியற்ற இடத்தில் விழுந்தவை
காய்ந்து வெறுப்பேற்றும் கறைகளாய்
எனக்கொன்றும் கவலையில்லை
சிறகுகள் விரியும்
பலம்வரை பறந்திருப்பேன்
அவ்வளவே எனக்கான வாழ்க்கை...
19
-உங்களின் இந்த வார்த்தைகள் எனக்கானவை,
அடையாளங்கள்: கவிதைகள் என்பதாய், சமுகம்
இப்பொழுதெல்லாம்
மனசு எதிபார்பதேயில்லை
தீபாவளி பட்டாசு சப்தங்களை
பாகம் பிரிப்பதென்று
பட்டாசு திருடுதலையும்
எண்ணெய் குளியலுக்கு பின்பு
புத்தாடை வரவையும்
உறவினர்கள் வாழ்த்துக்களுடன்
பை சேரும் காசுகளையும்
முதிர்ந்த வயதும்
தெளிந்த மனதும்
காரணங்கள் என்றாலும் கூட
வாழ்க்கை ஓட்டத்திற்காக
தொலை தேசத்தில் தங்கிய
சகதோழன்
சகோதரனின் பிரிவும் முக்கியமாய்...
எனை கேலி செய்திடு
மரணத்தின் எல்லை தொடுமளவு
சிலநேரம் என்னுள் உறங்கிடும்
மிருகத்தின் வால் முறுக்கி
என் கனவு தோட்டத்தின்
வேலியுடைத்து நாசம் செய்து
கண்ணீரின் கொள்ளவு தீரும்வரை
அழுகை முட்டி
என் முகமுடி கழட்டி
நிஜ முகம் காட்டி
சந்தோச சாம்பலின் உள்ளிருக்கும்
துக்க சாம்பலை கிளறிவிட்டு
என் விடுகதை வாழ்க்கையின்
விடைக்கான கேள்வி கேட்டு
எதிர்கால வாழ்க்கை பயத்தின் மீது
கொக்கி போட்டு இழுத்து
எப்பொழுதாவது எழும் ஆசைகளின்
நிராசை தடம் காட்டி
சுவாதித்தலை மறக்குமளவு
கேலியாய் இழிந்து பேசினாலும்
நானாய் ஜனனித்திருப்பேன்
நீரின் அடிமட்டம் வரை
அகங்காரமாய் அழுத்தினாலும்
ஆக்ரோஷமாய் மேலெழும்பும் பந்தாய்...
6
-உங்களின் இந்த வார்த்தைகள் எனக்கானவை,
அடையாளங்கள்: கவிதைகள் என்பதாய்
எழு எனதருமை தோழா
எவரும் தோற்றவரில்லை
விழுந்த விந்தில் உயிர்த்து
தாயின் கருப்பை தாண்டி
ஜனனம் கண்டவரெல்லாம்
இயற்கையுடன் இயைந்து
மரணம் வென்ற வீரனே
பூமி துளைத்து
புதிதாய் பிறந்த புல்லுக்கும்
பனித்துளி மகுடம் எனில்
உனக்கு மட்டும் இல்லாமலிருக்குமா
எங்கு எப்போது கண்டுபிடி
துவளாமல் கரை தொடும்
அலையிடம் கற்றுக்கொள்
முயற்சியுக்கும்,தோல்வியுக்கும்
எண்ணிக்கை கணக்கு இல்லையென
மண்புழுவின் அம்சம் நீ
வெட்ட வெட்ட
துண்டுகளின் உருவமாய் பிறப்பவன்
விதையின் விருட்சம் நீ
மண்ணில் புதைத்தல் கூட
உனது பிறப்பின் துவக்கமாகும்
அருவியின் அடையாளம் நீ
புகையாய் ஆதாரமின்றி விழுதலும்
பாறையை துளாக்கும் எழுச்சியாகும்
அண்டவெளி தாண்டி
உலகு கண்ட மானுடத்தின்
ஓருதுளி அடையாளம் நீ
பிறகு எப்படி தோற்பாய்
திட்டமிட்டு முயற்சி செய்திரு
எத்தனை முறை தோற்றாலும்
நம்பிக்கையோடு முயற்சி செய்திரு
முயலுக்கும் கூட
கொம்புகள் முளைக்க வைத்திடலாம்...
4
-உங்களின் இந்த வார்த்தைகள் எனக்கானவை,
அடையாளங்கள்: கவிதைகள் என்பதாய்
நட்ட நடு வீதீயில்
படுக்கையறைகள் பார்வைக்கா ?
காதலர் தின
வாழ்த்து அட்டைகளுடன்
வெளிதனில் கட்டிபிடித்த முத்தங்களும்
கடற்கரை மதிய நேரத்து
சுடு மணலில் அணைப்புகளும்
சத்தமின்றி கற்பழிக்கிறது
காதலெனும் மெல்லிய உணர்வை...
5
-உங்களின் இந்த வார்த்தைகள் எனக்கானவை,
அடையாளங்கள்: கவிதைகள் என்பதாய், சமுகம், பார்வைகள்
முன் நின்ற கடவுள்
வரங்கள் ஏதுமில்லை
கேள்விகளுக்கு மட்டுமே அனுமதி
கட்டளையிட்டே பேச தொடங்கினான்
உலர்ந்த உதடுகளை
நடுங்கிய நாக்கால் பிடித்தபடி
கேள்விகளை தொடங்கினேன்
வழிமுறைகள் சொல்லிவிட்டு போ
துன்பமில்லா வாழ்க்கை
நிஜங்களிலும் கதாநாயகனாய்
படுத்தவுடன் உறக்கம்
எதிரியாய் இல்லா நண்பண்
கண்ணீர் இல்லா கண்கள்
எனை போற்றும் புகழ்
மாதக்கடைசியும் முதல் தேதிபோல
சண்டையில்லா தாம்பத்யம்
மேலதிகாரியும் என்முன் சேவகனாய்
பல்லாக்கில் தான் பயணங்கள்
முக்கியமாய் உனை போல
கேள்விகள் கேட்காமல்
வரங்கள் தரும் இறைவன்
பதில்கள் எதிர்பார்த்து நின்றவனிடமே
கேள்விகள் தொடங்கினான் கடவுள்
வெட்கமின்றி சத்தமிட்டு
நடனமாடி குழந்தைக்கு சிரிப்பு ?
உன்வீட்டு தோட்டத்தில்
பூத்த பூக்களிடம் நலம் விசாரிப்பு ?
மொட்டை மாடி இரவுகளில்
நட்சத்திரங்களுடன் கதைகள் பேசியது ?
மழைக்கால நிமிடங்களில்
சாரலோடு மெல்லிய பாடல் ?
கடற்கரை அலைகளோடு
ஓடிப்பிடித்த விளையாட்டு ?
குடும்பத்தின் உறவுகளோடு
சத்தமிட்டபடி நிலாச்சோறு ?
இல்லையென்று
ஒரு பதில் சொன்னாலும்
இன்னும் நீ
வாழ்க்கையை வாழவில்லை
வாழ்ந்துவிட்டு வா என்றபடி
சட்டென்று மறைந்தான் மீண்டும் இருளில்...
ஏதோ ஒரு ஞாபகம்
கடலலையென நெஞ்சில் அடித்து
புன்னகையை நுரை எச்சமாய்
உதட்டோரம் விட்டு சென்றது
அது எதுவென
நினைவு தட்டுகளை கலைத்து
இதுவரை தேடியும் வரவில்லை
ஞாபகக் கூட்டுக்குள்
தனிமையில் பயத்துடனும்
நெஞ்சில் ஏக்கத்துடனும்
வாழ்கை சிதறல்களை ஆராய்ந்தும் தோல்வியே
எங்கெங்கோ தேடித்தேடி
மனம் சோர்ந்ததே மிச்சம்
எது எப்படியோ
நிச்சயமாய் ஞாபகம் மிச்சமுள்ளது
பட்டாம்பூச்சி வண்ணத்தில்
பூவின் மறைவு பிரதேசத்தில்
குழந்தையின் கன்னக்குழி சிரிப்பில்
இயற்கையின் கணக்கற்ற இரகசியத்தில்
தேடித்தேடி உறங்குகையில்
கனவில் விடையாய் வந்தது
குழப்பமான புதிர் வயதில்
உனை பார்த்தபடியே இருக்க
மின்னலென தலைத்தூக்கி
கள்ள சிரிப்பொன்றை
கண்பார்த்து சிரித்து மறைந்ததானடி....
அடிபெண்ணே
நீ முன்பு போல்
முகம் புதைத்தே சென்றிருக்கலாம்
நீ முகம் தூக்கி
விழியிரண்டை பார்த்தது முதல்
ஆரம்பமானது எனது இராகுகாலம்
நீ மட்டுமே முக்கியமாய்
முக்கியமானதாய் நீ மட்டுமே
செலவிட்ட செல்லா காசையும்
கணக்கிட்டாடல் செல்லாதவனாய் நானடி
நீ தென்றலென
கனவுகளில் எனை தொலைத்தேன்
புயலாய் வாழ்க்கையை பறித்தது புரியாமல்
சிறு பிள்ளைகள்களாய்
அர்த்தங்கள் ஏதுமின்றி மறைவாய்
கதைகள் பலபேசி சிரித்தோம்
இங்கு யாரை யார் முட்டாளாக்கியது?
நம்மிடையில் குறுக்கிட்ட சிறுவனையும்
வில்லனாய் பார்த்தோம்,எதிர்த்தோம்
நாம் மட்டுமே உறவென திரிந்தோம்
லட்சியங்களை எல்லாம்
பசியின்றி தின்று செரித்து
மயக்கமாய் கண்மூடாமல் உறங்கினோம்
காதல் அலுத்த பின்பு
நீயொரு காரணம் சொன்னாய்
நானொரு காரணம் சொன்னேன்
பின் பிரிந்தோம் -இடையில்
வாழ்க்கை,தூக்கத்தை
பறித்து சென்றதை தவிர
பொய்க்காதல் வேறென்றும் செய்யவில்லையடி...
எனக்கான
அறை முழுக்க கேள்விகள்
விடைகள் தேடி தேடி
இன்னும் உயிரோடுயிருக்கும் கேள்விகள்
கால்சட்டை சிறுவன்
பட்டாம்பூச்சி பிடித்த பொழுதுகளில்
காமத்தில் தொலைந்ததற்கு
யாரடி தோழி பொறுப்பு ?
சின்னஞ்சிறு மழலை தங்கை
விரல் பிடித்து நடந்த பொழுதுகளில்
உருவம் சிதைந்து
மரணித்த நேரத்தில் வலித்திருக்குமோ?
காரணமானவன் விடை தேடுகிறேன்
எனக்கான தேவதை
கனவுகளோடும்,காதலோடும்
இன்னும் காத்து இருக்கிறாளே
உறவுகளெற்ற நாளைய நாட்களில்
எங்களுக்கான வாழ்க்கை எவ்விதமாய் ?
ஊரெங்கும்
காற்றும் கூட உறங்குகையில்
உறக்கமற்ற இரவுகள்
சாபமாய், வரமாய்
விதித்திட்ட மனிதன் யாரோ ?
கேள்விகள் சேகரித்தபடி
காத்திருக்கிறேன் இன்னும் கேள்விகளுக்காக ....







